Ik moet wat bekennen, waarschijnlijk ben ik niet de enige die hier last van heeft, maar ik hoor er weinig mensen over. De laatste tijd heb ik er ook steeds vaker last van en houd ik er ook een steeds vervelender gevoel aan over. Ik houd namelijk niet zo van geld uitgeven, sterker nog, ik begin er tegenwoordig ronduit een hekel aan te krijgen.

Ben ik nou een vrek of een gierigaard, nee. Wanneer er iemand jarig is vind ik het helemaal niet erg om een cadeautje te kopen. Sterker nog, ik doe mijn best om iemand wat te geven waar ie echt wat aan heeft, en als dat nu iets duurder is dan begroot, vind ik dat nog niet eens zo erg. Liever iets geven wat iemand gebruikt, dan wat ze zo snel mogelijk weg willen gooien. Dat is pas geldverspilling. Ook laat ik mijn vriend niet opdraaien voor de kosten voor boodschappen als we bij hem zijn, al moest ik even op hem inpraten; iets met emancipatie van mijn kant, en een ′ja maar ik vind het helemaal niet erg, want ik verdien veel meer, en ik ben de man′ van zijn kant.

Maar goed, ik houd er dus niet van om naar een winkel te gaan, wat kleine dingetjes in je mandje te doen en vervolgens veel geld kwijt zijn. Ik houd er al helemaal niet van als dat ook nog eens eenmalige spullen zijn zoals bijvoorbeeld eten. Maar waar ik dit weekend nou echt verdrietig van werd was wel de Gamma.

Wij moesten nog wat spulletjes hebben, een kwastje, wat extra rollers, verf, een huishoudtrap, schuurpapier, enfin wat men zoals nodig heeft wanneer men drie dagen later gaat verhuizen en een huis kan gaan verven. Komen wij bij de kassa... waren we kwijt.... € 184,30. Mijn hartslag steeg ook meteen naar 184 slagen per minuut. Goed, ik kan heel snel pinnen, dus ik word zo kort mogelijk geconfronteerd met deze kassa-ervaring. Aangezien mijn vriend weet van mijn aandoening, probeerde hij me te kalmeren. "Rustig maar lieverd, dit is een koopje, echt waar, de verf was in de aanbieding, en er zit een trap bij, daar doen we ons hele leven mee, bereken de afschrijving van de trap maar, dan kost ie per jaar helemaal niet zo veel" Tot zover ging het allemaal wel weer goed, totdat hij zei: "Het zijn allemaal kleine dingen, en die kosten maar een beetje"

Een beetje, een beetje, ja maar al die kleine beetjes wordt dus uiteindelijk een heleboel. Ik houd niet van een beetje, want ik heb nu drie tasjes in de gang staan, met daarin....een beetje!

Kortom, ik heb het bonnetje snel opgeborgen bij de hypotheekspullen, wie weet kunnen we er nog iets mee. Maar ik werd er weer eens mee geconfronteerd dat ik geld uitgeven niet leuk vind. Hopelijk leer ik hier mee te leven, want de komende weken zullen we nog wel vaker een beetje moeten pinnen. Maarja, als we aan het einde ook nog een beetje in het groen staan, moet het allemaal wel in orde komen!

Over een week is het zover: dan krijgen we de sleutel van ons huis. De dag erna gaan we meteen verhuizen. Niet dat het huis al in een staat van perfectie verkeerd, verre van dat, maar het is voor ons de enige manier om efficient met onze (klus)tijd om te gaan. Voordeel is wel dat we kunnen koken en we kunnen de badkamer gebruiken. We zitten alleen in de rommel en je kan de deur niet achter je dicht trekken als je het allemaal zat bent. Nouja, dat is natuurlijk niet waar; je kan altijd de deur achter je dicht trekken, moet je alleen oppassen dat je de net-geverfde kozijnen niet beschadigt......

Gelukkig hebben we veel hulp aangeboden gekregen, dus met al deze hulp moet het wel lukken om binnen een week een heleboel gedaan te krijgen. Ondertussen hebben we besloten welke kleuren de muren gaan worden en de verf met toebehoren is aangeschaft, er ligt een lijst klaar met spulletjes die nog aangeschaft moeten worden, maar dat is allemaal wel te regelen. Hierbij is te denken aan bestek, een tafel en wat stoelen. Aangezien de bank pas komt als alles geverfd is en we nog steeds geen beslissing hebben kunnen nemen over de stoelen en de tafel, denk ik dat wat sinaasappelkistjes nig niet eens zo′n slecht idee is....

Het grootste karwei zal het verven worden, dus wie nog tips heeft met betrekking tot schuren, lakken, kwasten, rollers, terpentine en ga zo maar door; ik houd me aanbevolen!

Er zijn een heleboel dingen oneerlijk; dat het regent op je vakantiebestemming en thuis heerlijk weer is, dat jij ontslagen wordt en die nare, slijmerige, roddeltante van een collega wel mag blijven; dat je hard leert voor een tentamen en het toch niet haalt. Op sommige dingen heb je invloed, op andere niet. Maar wat ik me weleens afvraag heeft voornamelijk te maken met de inkomensverdeling.

Er zijn mensen die verdienen veel geld, en dan heb ik het niet over de CEO′s in het land en de topsporters. Dan heb ik het over de ′gewone′ mensen. gewone mensen zoals ik en mijn vriend, of zoals mijn vrienden en vriendinnen of medestudenten. Mijn vriend en ik werken allebei fulltime en hebben samen ongeveer € 2400,- netto. Tel hier dan de voorlopige teruggaaf nog maar bij op. Verder is de verwachting dat ik (door een studie, en de aard van het werk) de komende jaren nog een redelijke salarisverhoging mag verwachten (uiteraard nog eventjes de studie halen....). Onze vaste lasten zullen nagenoeg gelijk blijven, zeker de grote bedragen zoals de hypotheek. Nu houden we al geld over, maar ik heb het idee dat dat alleen maar meer gaat worden. Ok, en wij hebben allebei een HBO-opleiding gedaan, en ik ga vanaf september en nog een studie naast doen. Dus we werken er hard voor, maar hallo!!!! Ik ben niet de enige die hard werkt, er zijn zoveel mensen die ook hard werken, maar er gewoon niet het salaris voor krijgen. Denk aan mensen in een magazijn, of achter een lopende band; vaak ook lichamelijk zwaar werk en op de meest onmogelijke tijden. En bij dit soort werkzaamheden is de kans niet zo groot dat je veel promotie kan maken en veel meer kan gaan verdienen. Je kan er toch ook niets aan doen als je niet zo goed kan leren, of je hebt niet het inzicht of de middelen om een eigen bedrijfje te beginnen. Ben je dan gewoon gedoemd tot eindjes aan elkaar knopen? Of zit ik er nu helemaal naast?

Kortom; er zijn veel mensen die hard werken, maar waarom krijgt de één daar veel meer voor dan de ander. Vraag en aanbod? Meer jaren gestudeerd, dus nu meer ′recht′ op inkomen? Moeilijker werk? Ik weet het echt niet, maar het voelt allemaal een beetje raar. En veel is er niet aan te doen, allemaal SP stemmen zal echt niet alle problemen oplossen, maar alleen maar dat hebbuh-hebbuh-hebbuh is ook niet aan mij besteed.

En waar ik me nog het meeste zorgen om maak, is dat ik misschien over 15 jaar wel zo′n moeder ben die haar in merkkleertjes gestoken kinderen ophaalt met haar Volvo bij de hockey en dat ik al deze gedachten en overpeinzingen de kop in heb gedrukt en het afdoe als: Ach, had je maar moeten studeren en een fatsoenlijke baan moeten zoeken.

Eng toch?

Zojuist heb ik mij aangemeld op kasboek.nl. Reden hiervan is om inzicht te krijgen in mijn bestedingspatroon. Een andere reden is dat ik samen met mijn vriend een huis gekocht heb en daar gaan we volgende week wonen. In plaats van studiefinanciering moet ik me bezig houden met een voorlopige teruggave, ook niet erg natuurlijk, deze voorlopige teruggave is een stuk hoger dan mijn thuiswonenden beurs :-). Laatst heb ik in excel een overzicht gemaakt van onze inkomsten en uitgaven, ik hoop dat ik met iedere post rekening heb gehouden. Er blijft ook geld over om te reserveren voor de heffingen, belastingen e.d. die in de eerste maanden van het jaar komen. Zodat we in januari niet opeens op een houtje hoeven bijten. Verder is ook de gezamelijke rekening aangevraagd en heb ik met mijn vriend uitgezocht hoe we precies het geld verdelen, we hebben besloten om al het salaris e.d. te storten op de gezamelijke rekeningen en vervolgens gaat er een deel ′zakgeld′ naar onze privérekeningen. Lekker makkelijk, mag hij gereedschap en horloges kopen en ik lekker shoppen, geen schuldgevoel dat we eigenlijk iets aan het huis moeten opknappen; hiervoor wordt immers gespaard op onze gezamelijke spaarrekening.

Zo′n huis kopen en natuurlijk samenwonen is een hoop geregel, maar het is het waard: Niet alleen financiëel is een huis een goede investering, ook privé worden we een stuk gelukkiger van onze eigen plek.