Heb jullie reakties gelezen. Bedankt, fijn dat je je ei kwijt kan zonder dat er verder over je geoordeeld wordt..

Ben een week verder. De nodige instanties gebeld, en open kaart gespeeld. Het was niet makkelijk om dat te doen. Best een drempel maar na de eerste 2 ging het al wat makkelijker. NOg niet van een leie dakje maar goed. Heb ook de nodig brieven de deur uitgedaan.

En vandaag mijn familie ingelicht. Ja, dat was nog best moeilijk maar ik heb het toch gedaan. Ik heb hun steun nodig om dit traject door te komen. Alleen is maar alleen en niet dat ik geen vriendinnen of vrienden heb. Je vertelt je ding niet aan iedereen. Gelukkig heb ik ontdekt dat ik een hele fijne vriend heb die me ook geholpen heeft deze stap te maken. En nu dan mijn familie. Ben wel een beetje bang voor de eerste reaktie. Ja denk eigenlijk wel dat ze heel verbaasd zullen zijn, heb nooit iets laten merken.

Heb nu echt balans op gemaakt, de maand niet echt veel te makken dus geen VIVA kopen, niet meer zomaar broodjes op straat kopen en bij de goedkopere zaken gaan winkelen. AH om de hoek maar zal toch echt de fiets moeten pakken om bij Aldi en Liddle te gaan kijken wat ze in het assortiment hebben.

Krijg ik gelijk wat meer beweging, als ik het positief bekijk.

valt nog niet mee.... ben een hele tijd van huis geweest. Moet me weer lekker voelen in mijn eigen omgeving... Maar nog steeds de ellende om me heen. Wel in mindere mate maar ben er nog lang niet.

Aan de andere kant voel ik me best wel opgelucht ook. Durf het wel aan om weer gewoon naar huis te gaan.

Heb de eerst noodzakelijke dingen betaald en let er verder op dat ik niet te veel geld op zak heb. Ja, het glijd als water door mijn vingers.

Enige klus die me nog te wachten staat is mijn kleine meid op de hoogte brengen. Zo klein is ze nu ook weer niet. Dus beter dat ze weet waar we aan toe zijn dat steeds dingen te moeten ontzeggen.

Bedankt voor jullie steun en aanmoediging.... dat kan ik heel goed gebruiken.

Ben deze hele maand al bezig orde op zaken te stellen. Maar dat valt niet mee. Wist dat ik aan de grote klus moest beginnen maar om dat begin ook daadwerkelijk te maken had ik echt een grote schop nodig.

Als je echt met je rug tegen de muur staat dan weet je het ineens wel. Dit hele weekend bezig geweest met enveloppes openen. Een hels karwei, zeker wanneer je alles alleen wilt doen. Maar ik moest wel.

Na een middag huilbuien om de ellende heb ik nu de volgende stap genomen.

Alles op een rijtje. Schuldeisers schrijven, bellen. De nodige stappen ondernomen.
Wat een opluchting ook al is er nog niks concreets gebeurd. Ja een meer dan volle doos oud papier.

Kijk er toch een beetje trots naar... Dat heb ik mooi voor elkaar.

Nu